...ดากานดา...

 

 

เรานั่งห่างกัน
เพียงแค่เอื้อมมือ

ในความห่างนั้น
เงียบสงบ
และชัดเจน

 

นุ้ย ถาม มู๋ ขึ้นว่า
เชื่อเรื่องชาติภาพมั้ย
ว่าคู่รักของเรา
จะกลับมาตามหาเราในชาตินี้

 

ฉันเอง
ก็ไม่ปักใจเชื่อเท่าไรนัก
เพราะฉันไม่เคยรู้สึกว่า
มีคนกำลังเฝ้ามองฉัน

รึฉัน
กำลังตามหา
ใครบางคน

 

ทำไม จิ๋ว ต้องตาย

ฉันว่า
ถ้าคนๆ นึง เกิดมา
เพื่อคนอื่น

แม้แค่ชีวิตเดียว

มันย่อมมีค่ามากกว่า
คนที่เกิดมาทุกชาติ
เพื่ออยู่
เพื่อตัวเอง

รึเพื่อ เอาเปรียบผู้อื่น

...............................

 

ฉันถามแกขึ้นมาว่า
ยังไม่กลับบ้านเหรอ

 

แกบอกว่ายัง อยากไปไหนก็ได้ เรื่อยเปื่อย

 

เราจึงกลับมานั่ง
ข้างกันอีกครั้ง

แค่เอื้อมมือ...

 

ฉัน...
อาจจะเปลี่ยนไป
อย่างทีแกว่าก็ได้

เพราะฉันรู้สึกว่า
ครั้งนี้
เราห่างเหินกันจังเลย มั้งนะ

เราคุยกัน
แต่ก็เหมือนพยายาม
ที่จะไม่ก้าวก่าย
เรื่องของอีกคน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน
เราคงจะขุดขึ้นมาเผา
กันอย่างสนุกสนาน

 

แกบอกว่า
วันนี้
แกตั้งใจจะไปบอกเลิกเค้า
ซึ่งแกก็บอกว่า

พอถึงเวลานนั้นจริง ก็คงจะทำไม่ได้

ฉันมองแผ่นหลังของแก
ที่ก้าวเดินลงจากรถไปช้าๆ

 

แปล๊บบบบบบบ!

มันรู้สึกขึ้นมาเฉยๆ

ฉันไม่รู้ว่าคืนนั้น
ผลของแกกับเค้า
มันจบลงอย่างไร

 

แต่สำหรับฉัน
ช่วงเวลาต่อมา
มันเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก

.........................

 

 

 

"ดากานดา"
"ฮึ"

"ฉันรักแกว่ะ"
"......"

"......"
"แกมาทำอะไรเอาป่านนี้"

 


ช่วงที่เหมือนเวลาจะหยุดหมุน
และเดินถอยหลัง

 

คำพูดนี้
เหมือนเมื่อหลายปีก่อน
และเหมือนเมื่อหลายเดือนก่อน

 

เวลาที่ลำบากที่สุด
ไม่ใช่เวลาที่เราจะบอกรักใครซักคน

แต่เป็นเวลาที่
เรากำลังจะได้ยินคำตอบนั้นต่างหาก

 

คำตอบ
ที่เรารู้อยู่เต็มอก

แต่เพื่อ
อยากให้มันฝังลมหายใจของเราลงไปรึไงนะ

ฉันถึงยังอยากฟังมันอยู่ดี

..........................

 

วันนี้
ช่องว่างระหว่างเรา
ไม่ได้ห่างออกไปหรอก

 

ระหว่างคำว่าเพื่อนสนิท
รึว่า
คนรัก

มันใกล้กันนะ
แทบไม่แตกต่าง

 

เหมือนคำว่า
บังเอิญ กับ พรมลิขิต
เหมือนคำว่า
อัจฉริยะ กับ บ้า

 

ฉันว่าฉันคงคิดมากไปเอง

ฉันรักแกเหมือนเดิม
ฉันเป็นห่วงแกเหมือนเดิม

 

รู้มั้ย
ฉันอยากจับมือแกว่ะ
เหมือนเมื่อก่อน

แต่มันไม่กล้า...

...........................

 

ท้ายที่สุดแล้ว

ฉันก็คงเลือกเหมือนอย่างมู๋

เพราะ ดากานดา เป็นทั้งอดีต และอนาคต

 

คนเรา...
ไม่อาจย้อนเวลาได้

เท่าๆ กับที่
เราไม่อาจคาดหวังกับอนาคต

 

ฉันจึงเลือกปัจจุบัน

 

ระหว่างคนที่ใช่
กับคนที่ชอบ

บางทีมันก็ไม่ได้อยู่ในคนๆ เดียวกัน ใช่มั้ย

 

คิดถึงแกว่ะ...

 

 


ปล. แนน รัก คิดถึง ห่วง เออว่ะ ทั้งหมดข้างบน นั่นน่ะแหละ
ปล.2 แมงดา ขอบใจนะเว้ย สำหรับการพูดคุยเมื่อคืน ร๊ากกกกเมริง มักๆ
ปล.3  วัชราพร คิดถึงจึ๋งนุง ถึงมากที่สุด

 

 


 เจ้าชาย Hikki            

อ่ะ นะ

พูด ม่ะ ออก อ่ะ


เหอๆๆ


เทคแคร์ นะ
001638
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:09 น.
ได้ ซิง


เจ้า ชาย


อิอิ
001638
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:09 น.
เฮ้อ..อ่านแล้วแอบเศร้าตามเลย
ชอบจิง ๆ เรยประโยคนี้
ระหว่างคนที่ใช่กับคนที่ชอบ

บางทีมันก็ไม่ได้อยู่ในคนๆ เดียวกัน

แล้วถ้าต้องเลือก ควรจะเลือกคนที่ใช่ รึชอบดีล่ะ -*-
002422
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:11 น.
ดากานดา แปลว่า หญิงอันเป็นที่รัก

ถึงยังไง เธอก็ยังคงเป็น คนรัก* ของเราตลอด


คนที่ใช่เนี่ย
มันดูกันยังไงวะ

จะเป็นคนที่ เค้าตื่นขึ้นมาก่อนเรานับถึงสิบรึเปล่าวะ

ถ้าใช่เนี่ย เราก็คงไม่ได้คู่กันหรอกมั้งง
001758
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:16 น.
อยากไปดูจังเลย
มะมีเวลาไปเลย
ทำงาน เฝ้าร้าน
แต่ก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาเหมือนกัน
"เพื่อนรัก (แอบ) รักเพื่อน"
เศร้าดีนะคับ
รักคนที่เค้ามะรักเราอ่ะ
002427
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:17 น.
เราก็ว่าหมูคิดถูกที่เลือกอยู่กับคนปัจจุบัน
เลือกคนที่ใช่
..โดนอ่ะ..ในความรู้สึกดากานดา
000987
15 ต.ค. 2548 เวลา 21:23 น.
ยังไม่ได้ดูเลย
มือถือมันหายไปซะก่อน เลยไม่มีอารมณ์ดู

อ่านแล้ว อยากไปดูจัง

มันไม่ได้อยู่ในคนคนเดียวกันหรอก
มันมีทางเป็นไปได้น้อยมากเลยนะ
ระหว่าง คนที่ใช่ กับ คนที่ชอบ น่ะ

ปล. แนนกับวัชราพร คนเดียวกันหรือเปล่าน่ะ ไม่ต้องตอบฉันก็ได้ ก้แค่อยากรู้ไปเฉยๆ

ปล.2 ทำไมอ่านไดเธอวันนี้แล้วฉันเศร้า เพราะ..เพราะเธออยู่แผนก R&D จริงๆใช่มั้ยเนี่ย

000191
ng
15 ต.ค. 2548 เวลา 22:00 น.
อย่างนี้นี่เอง

:)

อืม ฉันจะพยายาม

000191
ng
15 ต.ค. 2548 เวลา 23:04 น.
อืม..


000520
16 ต.ค. 2548 เวลา 00:06 น.
ยังไม่ได้ดูเลย...
คงไปดูเร็วๆนี้...มั้ง
000612
16 ต.ค. 2548 เวลา 00:52 น.
...ผมได้รับคำตอบนั้นแล้วล่ะครับฮิกกิ...

เพื่อนที่ผมรัก...
002025
16 ต.ค. 2548 เวลา 04:36 น.
บางที
คำว่ารัก
คิดถึง
ห่วง
เพื่อนสนิท
แอบรัก
รัก
ชอบ
หวั่นไหว
เจ็บปวด
ครุ่นคิด
ไตร่ตรอง
ทำตามหัวใจ
ปล่อยเลยตามเลย
..
..
..
มันเป็นแค่ ภาษาที่เป็นตัวแทนแกว่ามั้ย
..
..
..
สิ่งสำคัญมันคือความรู้สึกของเรา ที่ภาษาทั้งโลก บางทีอาจจะอธิบายได้ไม่หมด

...
...
ดูเหมือนแกจะเศร้า
อนุญาติให้กัดได้ตามสบาย
...
รัก
000876
SeA
16 ต.ค. 2548 เวลา 10:53 น.
เวลาที่ลำบากที่สุด
ไม่ใช่เวลาที่เราจะบอกรักใครซักคน

แต่เป็นเวลาที่
เรากำลังจะได้ยินคำตอบนั้นต่างหาก


"""""""""""""


ใช่...นะ...จริง...

แนน.มีปัญหาเหรอ.....ฉันทำได้เพียงนั่งดูอ่ะ...อยากเข้าไปนะ..แต่ฉันคงห่างเกินไป...
001052
16 ต.ค. 2548 เวลา 19:20 น.
555

เธอจะบ่นสู้ฉันได้จริงเหรอ

000191
ng
16 ต.ค. 2548 เวลา 20:34 น.
ขอบคุณสำหรับ invite เน้อค่า~

.. พี่แนนเป็นไร ?? เหอะๆ

HP ภาคอังกฤษ นุ่นมีแล้วเหมือนกัน ขอบคุณหลายๆ อีกครั้งค่า
002665
16 ต.ค. 2548 เวลา 21:37 น.
แอบเศร้าอะเนอะ อยากไปดูอีกอะ
000963
17 ต.ค. 2548 เวลา 02:42 น.
ขอไปดูก่อนนะ

:)

เรื่องเก่าๆ เกิดซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้เสมอ
หากันจนเจอสินะ เรา :)
001714
17 ต.ค. 2548 เวลา 07:08 น.

เอ .... แล้วพี่จะไปอยู่ตรงไหนของชีวิตเธอล่ะเนี่ย

คิก คิก


:)


000647
i*m cindY
17 ต.ค. 2548 เวลา 13:20 น.
ฮิกกิ...งั้นเราไปถ่ายเป็นคู่แบบ โอ๋ ศิริมงคลมะคับ

กร๊ากกกกก.....

(ไดลูกกุ้งวันนี้แปลกๆนะครับ)
002025
17 ต.ค. 2548 เวลา 14:02 น.
เปนรายอ่า

อินกับหนัง

แสดงว่า ตรงกะชีวิตจิงชิมิ ?

คราวหลังน๊า มีไรก็รีบๆ บอกเรย เดี๋ยวจาสายไปอ่ะ ><
000116
17 ต.ค. 2548 เวลา 15:17 น.
ยังไม่ทันได้ดูเรื่องนี้เลย..

อยากจะอินเลยไม่อิน..

ว่าแต่ เจ้าชายนี่ท่าทางจะอินหนังเนาะ..
000825
17 ต.ค. 2548 เวลา 19:48 น.
ช่ายยย
000191
ng
17 ต.ค. 2548 เวลา 20:09 น.
แงๆๆๆ....

ยังไม่ได้ไปดูเลยไม่เข้าใจเลยอ่า
-*-

แต่"ดากานดา" ชื่อเพราะดีน๊อ

หวังว่าคนที่ชอบตอนนี้คือคนที่ใช่ตลอดไป
000888
17 ต.ค. 2548 เวลา 21:07 น.
ว๊า ยังไม่ได้ไปดูเลยนะ ไม่ว่างไปดูเลย เสียดายๆ แต่ว่า พฤหัสนี้จะได้ดูแล้วละ อิอิ ถึงเวลานั้น คงจะดีใจมั้งนะที่ได้ดูซะที ^^ บางทีความเป็นเพื่อนมันก็ทำให้ยากต่อความรู้สึกนะเราว่า
000412
17 ต.ค. 2548 เวลา 21:49 น.
นี่ก้อยไปเจอบล๊อคนี้มาอ่ะ เค้าอัพเรื่องขบวนการ 5 สีน๊า

ลองไปดูๆเผื่อจะรำลึกความหลังนะคะคุลลลล

http://joecpe.exteen.com/20050419/entry
000888
17 ต.ค. 2548 เวลา 22:57 น.
...ระวังนะเฟ้ยยยย

พรากผู้เยาว์...อุอุ

ฮ่าๆๆ
001052
18 ต.ค. 2548 เวลา 09:42 น.
ที่แกเขียนมาทั้งหมด ก็เหมือนสิ่งที่ชั้นจะเขียนถึงแกนั่นแหละ

บทสรุปของวันนั้น ชั้นก็ทำไม่ได้อย่างที่ใจคิด ได้แต่เดินกลับบ้านพร้อมกับความรู้สึกเดิมที่ไม่เหมือนเดิม

คิดถึงแกว่ะ
001503
18 ต.ค. 2548 เวลา 17:43 น.
เอก...ขอโทษที่มากวน...

เธอเหลือinviteอยู่บ้างหรือเปล่า..

ฝากส่งให้ด้วยนะ...ที่

big_tiger_ilu@hotmail.com


ถ้า..ขอใครได้ก็ขอให้หน่อยเน๊อะ..

งดหน้าป้าจะเลี้ยงฟูจิ5555
001052
24 ต.ค. 2548 เวลา 14:01 น.
แหมอ่านแล้วซึ้งเลย
000772
24 ต.ค. 2548 เวลา 16:17 น.
อยากมีเพื่อนสนิทเขียนให้แบบนี้มั่งจังวุ้ย

..ช่วงนี้ไม่ว่างอัพได อ่านได แต่มีสาวสวยบอกว่าแกลงจากคานแล้ว แล้วแอบย่องมาดู...ทำไมไม่ชวนลูกกุ้งลงไปด้วยล่ะ
000933
26 ต.ค. 2548 เวลา 16:36 น.
Great post with lots of imtanport stuff.
Solange
11 ส.ค. 2556 เวลา 19:18 น.
Thinikng like that shows an expert's touch
Suraj
12 ส.ค. 2556 เวลา 21:50 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic